Tien interessante feiten over de Battle Abbey in Battle

Na zijn overwinning in de Slag bij Hastings in 1066 kreeg Willem de Veroveraar van de paus de opdracht om boete te doen voor het enorme verlies aan mensenlevens. Als reactie daarop beloofde William Battle Abbey te bouwen als een speciale plek voor boetedoening en als een blijvend monument voor zijn bloedige overwinning op de Angelsaksen.

William stond erop dat het hoofdaltaar van de abdijkerk precies op de plek zou worden gebouwd waar koning Harold II tijdens de strijd sneuvelde. Omdat het terrein op de heuveltop ontzettend steil was en niet geschikt om op te bouwen, moesten middeleeuwse arbeiders enorme hoeveelheden aarde verplaatsen om de heuvelrug vlak te maken, waarbij ze zich strikt hielden aan het bevel van Willem over de exacte plaats van het altaar.

In de overblijfselen van het hoogaltaar staat een stenen gedenkplaat die bekendstaat als de Harold Stone. Deze eenvoudige stenen plaat, opgedragen door de Battle Historical Society, markeert de exacte plek waar Harold II volgens de overlevering stierf, en vormt een plechtig middelpunt voor bezoekers die hierheen reizen om hun respect te betuigen aan de laatste gekroonde Angelsaksische koning.

In tegenstelling tot de meeste middeleeuwse kloosters, die vernoemd zijn naar de bestaande stad waar ze gebouwd werden, heeft Battle Abbey zelf de omliggende nederzetting gesticht. Toen bouwvakkers, monniken en ambachtslieden naar het gebied trokken om het groeiende klooster te ondersteunen, ontstond er geleidelijk aan de bloeiende gemeenschap „Battle“ rondom de kloostermuren, die haar naam rechtstreeks ontleende aan dit iconische monument.

Om de onafhankelijkheid van de abdij te waarborgen, kende Willem de Veroveraar haar uitgebreide koninklijke voorrechten toe. Battle Abbey viel buiten de bisschoppelijke jurisdictie, wat betekent dat de plaatselijke bisschop van Chichester er geen zeggenschap over had. Bovendien hadden de monniken het recht op asiel en beschikten ze over volledige rechterlijke bevoegdheid over misdrijven die op hun grondgebied werden gepleegd.

Hoewel Willem de Veroveraar rond 1071 opdracht gaf tot de stichting van de abdij, heeft hij de voltooiing ervan niet meer meegemaakt. De abdijkerk werd in 1094 officieel voltooid en ingewijd tijdens het bewind van zijn zoon, Willem Rufus (Willem II), tijdens een uitbundige ceremonie waar hoge bisschoppen en edelen uit het hele rijk bij aanwezig waren.

In 1538 gaf koning Hendrik VIII opdracht tot de ontbinding van de kloosters, waardoor Battle Abbey gedwongen werd zich aan de kroon over te geven. Henry schonk het landgoed vervolgens aan zijn goede vriend Sir Anthony Browne, die de hoofdkerk van de abdij liet slopen en delen van de overgebleven kloostergebouwen ombouwde tot een elegant landhuis in Tudor-stijl.

Na de periode als klooster kwam het landgoed in handen van verschillende adellijke families, voordat het in het begin van de 18e eeuw door de familie Webster werd gekocht. Al meer dan twee eeuwen lang dienden de ruïnes en de bewaard gebleven woonwijken als een groots privélandgoed, waarbij bouwkundige aanpassingen werden doorgevoerd om het aan te passen aan de levensstijl van de Engelse landadel.

Kort na de Eerste Wereldoorlog werden delen van de bewaard gebleven abdijgebouwen verhuurd om er een onafhankelijke gemengde school op te richten. Tegenwoordig is de Battle Abbey School gevestigd in de historische middeleeuwse gebouwen, terwijl de omliggende ruïnes, het slagveld en het bezoekersgebied door English Heritage voor het publiek worden onderhouden.